Een goed stuk van E-myth
While this statement may be quite true at the most basic level, it also serves to underscore the reality that one of the ongoing purposes of a business should be to keep a customer. No business owner would argue this point, but creating and maintaining quality customer relationships is often one of the biggest challenges facing small businesses.
Please Come Back Again
One of the dangers that befall many businesses is the tendency to become accustomed to having customers, to slip into a default mode of expectations: that the customers are happy, that they’ll keep coming back, that they’ll tell others about you. The problem is that customers are people—and people thrive on relationships. And if we are not careful our customer relationships can become superficial and even counter-productive.
No one wants to feel that they are being taken for granted and customers are no different. Again, customers are people and people must be related to, not processed! Simply “going through the motions” for your customers with the mindless expectation that they will always be there is a sure path to customer attrition. And an increasing factor in customer fickleness is the sheer volume of choices that available in almost every industry and every product or service. In many ways the business owner is not simply working to gain a customer’s patronage, but is actually engaged in a contest to win the hearts of those individuals!
Surefire Ways to Drive Business Away
There are certain clichés in business that are dubious in their truth, such as “the customer is always right.” But one that is undoubtedly true is that it is cheaper to keep an old customer than to find a new one. With this in mind let’s look at some of the most detrimental errors small businesses make in this arena:
5 ways to lose good customers
1. Ignore Your Customers. This cardinal sin can be achieved in person, on the phone, and even over the Internet. Many retail companies adopt a “10 Foot Rule” that requires customers to be acknowledged if the employee is within ten feet of them. Greeters at the door are not only good for Wal-Mart, and acknowledging customers by answering phones quickly and with a smile is just good business.
2. Make it Difficult to do Business With You. Customers shouldn’t have to work at giving you their money. And they shouldn’t have a fight on their hands if they need to return your product or are unhappy with your service. If you make it hard on your customers someone else is always willing to go the extra mile for them.
3. Display a Lack of Integrity. Whether this is simply staff making excuses for poor service or products, or engaging in sales or marketing practices that can be perceived as deceptive, being a trusted and reliable business is an absolute essential. No one likes to feel lied to or treated in a way that is less than honest.
4. Become Dull and Predictable. This doesn’t mean sacrificing reliability and standards of quality and excellence, but customers expect innovation. And people being people, they are stirred by positive surprise and delight – just because your business has been around for fifty years doesn’t mean it has to look and act like it.
5. Don’t Listen to Your Customers. We live in an age where product and company reviews are being posted for posterity across the Internet, and perhaps on your company’s own website. Therefore, it is critical for you to hear what your customers are saying and respond. This can also mean reviewing relevant blogs, performing regular market research and simply talking to your customers.
One of my clients recently began conducting educational seminars for her clients with the stated goal of providing valuable information as a “bonus” to her normal services. However, in the Q&A portion of the presentation she turns the tables on her audience by asking them key questions with intent of ferreting out the issues and concerns of her clients that she might not ever hear otherwise.
Another E-Myth client regularly meets with his entire staff to discuss customer questions, tips and best practices, and to elicit ideas for innovations and improvements to their services and products. The synergy of bringing together the “frontline” employees with the management team with a focus on their customers works to create an atmosphere and company culture that is customer-centric and service oriented.
What a Customer Wants
While the customer may not always be right, there is one cliché that cannot be discounted or ignored: The customer rules. And this means that the needs, wants and desires of your customers must come first in developing the processes and procedures of your client fulfillment realm. This means that for many businesses changes will need to occur as they can no longer afford to have “business as usual.”
For some this means making regular and ongoing efforts to “listen” to their customers: What do they like about your business? Your products? Your service? And, perhaps more importantly, what is that they don’t particularly like? Communication is vital and this implies intentionality and strategy on the part of the business owner. For others it will mean taking pains to create a customer-centric business model: one that takes into account the primacy of the customer and recognizes that the product or the brand is not the focus.
The good news is that today’s business world is awash with technology and new forums for conversation that allow you to not only engage your customers and prospects, but to keep your finger on the “pulse” of your customer base. And despite the vast number of choices and competition facing not only you, but your customers, the opportunities are equally vast to win the hearts—and loyalty—of your customers.
Thursday, July 29, 2010
Think this Is Bad? Wait Until the Next Disaster
Een goed stuk van Robert Kiyosaki
The world knows BP is a disaster, a monster of a disaster. BP's disaster makes Hurricane Katrina look like a rain shower.
Every time a TV news station shows oil gushing from a broken pipe -- one mile below the ocean's surface -- the world gets sick. Scenes of oil-soaked pelicans struggling for life both angers and saddens us. The financial losses endured by small businesses and fishermen cannot be imagined, let alone conveyed by the media interviews. BP is a disaster with a scope beyond comprehension.
I was in England when President Barack Obama blamed and criticized BP for this tragedy. His criticism sparked the anger of the British. Politicians wanted him to tone it down, to be more careful in his choice of words. British Prime Minister David Cameron told Obama not to "go after BP for the sake of it." Virgin's Richard Branson said he was "kicking a company while it was on its knees." Their concern was not for the environment or those suffering the ravages of this disaster. Their concern was for the pensioners who are counting on BP for a secure retirement.
On June 17, London's Daily Mail ran a headline screaming, "Obama Bullies BP into £13.5bn Fund for Oil Spill Victims... but British Pensioners will Pick Up the Bill." The British are angry with Obama for pressuring BP to suspend dividend payments and set aside $20 billion for the cleanup. Obama's strong-arm position has not only affected British pensioners, who own 40% of BP, but American pension funds, who own 39%, as well. In other words, the economic damage of the BP disaster goes far beyond the Gulf. The damage is spreading to pensions, pensioners, and portfolios all around the world.
An Atmosphere Changed
While in London, I decided to go to dinner at Canary Wharf, ground zero for the next BP. Only a few years ago, Canary Wharf was one of the centers of the financial universe. Condo prices were sky high, offices were packed, and high-paid bankers filled Canary Wharf with wealth and excitement. Today, Canary Wharf seems to be dying. It has lost its vibrancy. Many restaurants and offices were nearly empty and there were few lights to be seen in those once-high-priced condos.
And Canary Wharf's ‘BP' stands for Bomb Production. Canary Wharf is much like AIG, a factory for exotic financial products known as derivatives. The problem is that most people do not know what these murky and mysterious products are -- and that includes the people who make them or buy them. It's why Warren Buffett has called derivatives "financial weapons of mass destruction." That is how powerful they are. During World War II, a ship exploded while loading bombs for transport at Port Chicago, California. The explosion flattened everything for miles. It is said that the ship's anchor, which weighed tons, was found more than six miles away. Derivatives -- financial bombs -- have the same power if they accidently detonate inside a bank's balance sheet.
The subprime disaster was a result of financial bombs -- derivatives -- exploding in financial institutions such as AIG and Lehman Brothers, as well as banks and financial institutions throughout the world. After the bombs AIG manufactured exploded, AIG received $181 billion in taxpayer funding and immediately sent $11.9 billion to France's Société Générale, $11.8 billion to Deutsche Bank, and $8.5 billion to Barclays Bank of Britain. U.S. taxpayer money was going to bailout banks around the world. During the last three months of 2008, AIG was losing more than $27 million an hour. That is how powerful these derivatives can be. The problem I see is this: There are many more such bombs still sitting in balance sheets all over the world.
Financial Bombs All Over the World
Military bombs are classified by weight: 500-, 750-, and 1,000-pound bombs. Financial bombs have interesting labels such as CDO (collateralized debt obligations), ABS (asset backed securities), and CDS (credit default swaps). While they sound exotic and sophisticated, when put in everyday language, a CDO is simply debt sold as an asset. And CDS, or swaps, are simply a form of insurance.
Since the insurance industry is strictly regulated, and the bomb factories producing CDS did not want to comply with insurance industry regulations, they simply called them ‘swaps,' rather than insurance.
To make matters worse, rating agencies such as Moody's and S&P (and even Fed Chairman Alan Greenspan) blessed these financial bombs as safe, sound, and good for you. It was almost as good as the pope blessing these products. In 2007, the subprime boom busted, and we know what happened from there.
The problem is that approximately $700 trillion of these financial time bombs are still in the system. While people watch the BP disaster in the Gulf, few people are aware of the other BP, the financial bomb production that is still going on. If this derivative market begins to collapse, we will see another BP disaster.
Can't Clean Up the Next Disaster
Most of us know there is not enough money in the world to clean up the Gulf. The same is true with the $700 trillion derivatives market. If just 1% of the $700 trillion derivatives market goes bust, that is a $7 trillion disaster. The entire U.S. economy is only $14 trillion annually. A 10% failure, equating to $70 trillion, would probably bring down the world economy. As with the BP Gulf disaster, there is not enough money in the world to clean up the next BP disaster.
Could such a financial disaster happen? The answer is "Yes." In fact, just as President Obama pressured BP into doing the "right thing," he is also pressuring the financial markets to do the right thing. The president and our congressional leaders are pushing through financial reform legislation. My concern is that, if not handled delicately, it is this financial reform that will set off the derivative time bomb... the next BP.
Currently, derivatives are traded over-the-counter, also known as off-exchange trading. This means derivatives are uncontrolled, unregulated, and unsupervised. The proposed financial reform legislation is pushing to have derivatives traded through an exchange. This will bring greater transparency and control. My concern is, when this happens, the reform will reveal fraud and failures we do not yet know about today. It will be like turning on the light and watching the cockroaches (bankers) run for cover.
While it is commendable that President Obama holds the rich and powerful accountable, I wonder what the price will be.
How many BPs can we afford?
The world knows BP is a disaster, a monster of a disaster. BP's disaster makes Hurricane Katrina look like a rain shower.
Every time a TV news station shows oil gushing from a broken pipe -- one mile below the ocean's surface -- the world gets sick. Scenes of oil-soaked pelicans struggling for life both angers and saddens us. The financial losses endured by small businesses and fishermen cannot be imagined, let alone conveyed by the media interviews. BP is a disaster with a scope beyond comprehension.
I was in England when President Barack Obama blamed and criticized BP for this tragedy. His criticism sparked the anger of the British. Politicians wanted him to tone it down, to be more careful in his choice of words. British Prime Minister David Cameron told Obama not to "go after BP for the sake of it." Virgin's Richard Branson said he was "kicking a company while it was on its knees." Their concern was not for the environment or those suffering the ravages of this disaster. Their concern was for the pensioners who are counting on BP for a secure retirement.
On June 17, London's Daily Mail ran a headline screaming, "Obama Bullies BP into £13.5bn Fund for Oil Spill Victims... but British Pensioners will Pick Up the Bill." The British are angry with Obama for pressuring BP to suspend dividend payments and set aside $20 billion for the cleanup. Obama's strong-arm position has not only affected British pensioners, who own 40% of BP, but American pension funds, who own 39%, as well. In other words, the economic damage of the BP disaster goes far beyond the Gulf. The damage is spreading to pensions, pensioners, and portfolios all around the world.
An Atmosphere Changed
While in London, I decided to go to dinner at Canary Wharf, ground zero for the next BP. Only a few years ago, Canary Wharf was one of the centers of the financial universe. Condo prices were sky high, offices were packed, and high-paid bankers filled Canary Wharf with wealth and excitement. Today, Canary Wharf seems to be dying. It has lost its vibrancy. Many restaurants and offices were nearly empty and there were few lights to be seen in those once-high-priced condos.
And Canary Wharf's ‘BP' stands for Bomb Production. Canary Wharf is much like AIG, a factory for exotic financial products known as derivatives. The problem is that most people do not know what these murky and mysterious products are -- and that includes the people who make them or buy them. It's why Warren Buffett has called derivatives "financial weapons of mass destruction." That is how powerful they are. During World War II, a ship exploded while loading bombs for transport at Port Chicago, California. The explosion flattened everything for miles. It is said that the ship's anchor, which weighed tons, was found more than six miles away. Derivatives -- financial bombs -- have the same power if they accidently detonate inside a bank's balance sheet.
The subprime disaster was a result of financial bombs -- derivatives -- exploding in financial institutions such as AIG and Lehman Brothers, as well as banks and financial institutions throughout the world. After the bombs AIG manufactured exploded, AIG received $181 billion in taxpayer funding and immediately sent $11.9 billion to France's Société Générale, $11.8 billion to Deutsche Bank, and $8.5 billion to Barclays Bank of Britain. U.S. taxpayer money was going to bailout banks around the world. During the last three months of 2008, AIG was losing more than $27 million an hour. That is how powerful these derivatives can be. The problem I see is this: There are many more such bombs still sitting in balance sheets all over the world.
Financial Bombs All Over the World
Military bombs are classified by weight: 500-, 750-, and 1,000-pound bombs. Financial bombs have interesting labels such as CDO (collateralized debt obligations), ABS (asset backed securities), and CDS (credit default swaps). While they sound exotic and sophisticated, when put in everyday language, a CDO is simply debt sold as an asset. And CDS, or swaps, are simply a form of insurance.
Since the insurance industry is strictly regulated, and the bomb factories producing CDS did not want to comply with insurance industry regulations, they simply called them ‘swaps,' rather than insurance.
To make matters worse, rating agencies such as Moody's and S&P (and even Fed Chairman Alan Greenspan) blessed these financial bombs as safe, sound, and good for you. It was almost as good as the pope blessing these products. In 2007, the subprime boom busted, and we know what happened from there.
The problem is that approximately $700 trillion of these financial time bombs are still in the system. While people watch the BP disaster in the Gulf, few people are aware of the other BP, the financial bomb production that is still going on. If this derivative market begins to collapse, we will see another BP disaster.
Can't Clean Up the Next Disaster
Most of us know there is not enough money in the world to clean up the Gulf. The same is true with the $700 trillion derivatives market. If just 1% of the $700 trillion derivatives market goes bust, that is a $7 trillion disaster. The entire U.S. economy is only $14 trillion annually. A 10% failure, equating to $70 trillion, would probably bring down the world economy. As with the BP Gulf disaster, there is not enough money in the world to clean up the next BP disaster.
Could such a financial disaster happen? The answer is "Yes." In fact, just as President Obama pressured BP into doing the "right thing," he is also pressuring the financial markets to do the right thing. The president and our congressional leaders are pushing through financial reform legislation. My concern is that, if not handled delicately, it is this financial reform that will set off the derivative time bomb... the next BP.
Currently, derivatives are traded over-the-counter, also known as off-exchange trading. This means derivatives are uncontrolled, unregulated, and unsupervised. The proposed financial reform legislation is pushing to have derivatives traded through an exchange. This will bring greater transparency and control. My concern is, when this happens, the reform will reveal fraud and failures we do not yet know about today. It will be like turning on the light and watching the cockroaches (bankers) run for cover.
While it is commendable that President Obama holds the rich and powerful accountable, I wonder what the price will be.
How many BPs can we afford?
Wednesday, July 28, 2010
What's $550 Million Among Friends?
Een goed stuk van Robert Kiyosaki
Goldman Sachs has more ex-executives working for the US Treasury and the Fed than any other Wall Street firm. You could say they're pretty good friends. So it may surprise you to find that the Fed just fined Goldman $550 million.
Until you realize that's only three-day's wages for Goldman.
In his latest Conspiracy of the Rich bulletin, Robert Kiyosaki explores why the cards are stacked against the average person—and why Goldman can get away with cheating.
klik op deze link om je hiervoor in te schrijven en het te lezen: http://www.conspiracyoftherich.com
Goldman Sachs has more ex-executives working for the US Treasury and the Fed than any other Wall Street firm. You could say they're pretty good friends. So it may surprise you to find that the Fed just fined Goldman $550 million.
Until you realize that's only three-day's wages for Goldman.
In his latest Conspiracy of the Rich bulletin, Robert Kiyosaki explores why the cards are stacked against the average person—and why Goldman can get away with cheating.
klik op deze link om je hiervoor in te schrijven en het te lezen: http://www.conspiracyoftherich.com
Tuesday, July 27, 2010
“Watch Brilliant Compensation”
Een goede film van dr charles king en mr tim sales over hoe geld voor jouw kan werken met network marketing werkt.
http://cde.explorefreedom.com/en/playmovie-SWF.cfm?&CFID=8602629&CFTOKEN=98908728&SID=16451E034A0246580309145A1C5F144D00425306131E59024A5E1302455905135854085513554C4759031658085F&MODE=LIVE&xcf1=&xcf2=&xcf3=&xcf4=&xcf5=
http://cde.explorefreedom.com/en/playmovie-SWF.cfm?&CFID=8602629&CFTOKEN=98908728&SID=16451E034A0246580309145A1C5F144D00425306131E59024A5E1302455905135854085513554C4759031658085F&MODE=LIVE&xcf1=&xcf2=&xcf3=&xcf4=&xcf5=
Monday, July 26, 2010
interview met Ted Butler van 24 juli 2010
Een goed interview met Ted Butler over de zilver en goudmarkt.
klik op deze link om het te horen: http://kingworldnews.com/kingworldnews/Broadcast_Gold+/Entries/2010/7/24_Ted_Butler_on_the_Metals_Market.html
klik op deze link om het te horen: http://kingworldnews.com/kingworldnews/Broadcast_Gold+/Entries/2010/7/24_Ted_Butler_on_the_Metals_Market.html
Sunday, July 25, 2010
Bill Miller: "Een unieke kans doet zich voor"
Een goed stuk van Hendrik Oude Nijhuis
Bill Miller, zelf een bewonderaar van Warren Buffett, is zoals u misschien weet fondsbeheerder bij Legg Mason Capital Management. Hij beheert daar een vermogen van vele tientallen miljarden. Maar bovenal is Bill Miller bekend om een opmerkelijke prestatie: tussen 1991 en 2005 wist hij ieder jaar de beurs te kloppen. Vandaar ook dat er nog altijd een grote schare beleggers is die het reilen en zeilen van Bill Miller tracht te volgen.
En volgens Bill Miller zijn aandelen momenteel goedkoop. Zeker relatief gezien. Aangaande grote Amerikaanse multinationals spreekt hij zelfs over een "once in a lifetime opportunity". Zijn recente schrijven vindt u hier zelf terug:
http://tinyurl.com/Bill-Miller-juli-2010
Redenatie
De actuele afkeer van aandelen is in de ogen van Bill Miller goed verklaarbaar: "Aandelen leverden de afgelopen tien jaar een negatief rendement op, terwijl 'risicoloze' obligaties juist sterk in waarde zijn gestegen. En nu obligaties ook nog eens het beste halfjaar in een decennium achter de rug hebben is dit voor velen het bewijs dat aandelen op termijn simpelweg de moeite niet waard zijn."
Niet enkel dit jaar leverden obligaties (vooralsnog) een beter rendement dan aandelen op, ook over de afgelopen periodes van 1, 3, 5, 10, 15 en 20 jaar presteerden obligaties beter dan aandelen. En zelfs over de afgelopen 25 jaar leverenden aandelen maar amper een iets beter rendement op dan de vaak risicoloos geachte obligaties.
De goede rendementen van obligaties worden volledig verklaard door de alsmaar dalende rente sinds begin jaren tachtig. Rente en obligaties zijn communicerende vaten: daalt de rente dan stijgen obligaties. En vice versa. Nu is de rente al sinds de jaren '80, toen we een periode van hoge inflatie kenden, gestaag aan het dalen. Dit verklaart dan ook het alsmaar stijgen van de koersen van obligaties, in het bijzonder van staatsobligaties van door beleggers 'veilig' geachte landen.
Vandaar ook dat vandaag de dag vele Westerse overheden goedkoper dan ooit tevoren geld kunnen lenen. Omdat de rente momenteel in de buurt van het absolute nulpunt bevindt is een verdere daling vrijwel uitgesloten (tenzij u rekent op een lange periode van deflatie; dan kan de rente wellicht nog net wat zakken). Het opwaartse koerspotentieel voor obligaties is daarmee in de ogen van Bill Miller uiterst beperkt. Wij zijn eenzelfde mening toegedaan.
Aandelen
Omgekeerd aan wat bij obligaties het geval is geldt dat bij aandelen de waarderingen juist verder weggezakt zijn. Met name grote multinationals hebben hun winsten het afgelopen decennium gestaag weten op te voeren. Hun koersniveaus bleven echter op z'n best stabiel, en daalden in veel gevallen zelfs. Daardoor daalden de waarderingen fors. Bill Miller stelt dat aandelen vergeleken met obligaties nu inmiddels de meest aantrekkelijke waarderingen kennen sinds 1951. Hij vervolgt: "Toen was ik net één jaar oud en had ik te weinig verstand en kapitaal om daarvan te profiteren - dit maal laat ik echter deze kans niet opnieuw aan mijn neus voorbij gaan."
Net als Bill Miller rekenen wij erop dat aandelen - op de huidige waarderingen gekocht en met een beleggingshorizon van minimaal een jaar of vijf - uiteindelijk aantrekkelijke rendementen zullen opleveren. Een visie die in grote lijnen strookt met de verwachtingen van zakenbank Goldman Sachs waarover wij u eerder al eens hebben bericht. En met de visie van Warren Buffett.
Bill Miller, zelf een bewonderaar van Warren Buffett, is zoals u misschien weet fondsbeheerder bij Legg Mason Capital Management. Hij beheert daar een vermogen van vele tientallen miljarden. Maar bovenal is Bill Miller bekend om een opmerkelijke prestatie: tussen 1991 en 2005 wist hij ieder jaar de beurs te kloppen. Vandaar ook dat er nog altijd een grote schare beleggers is die het reilen en zeilen van Bill Miller tracht te volgen.
En volgens Bill Miller zijn aandelen momenteel goedkoop. Zeker relatief gezien. Aangaande grote Amerikaanse multinationals spreekt hij zelfs over een "once in a lifetime opportunity". Zijn recente schrijven vindt u hier zelf terug:
http://tinyurl.com/Bill-Miller-juli-2010
Redenatie
De actuele afkeer van aandelen is in de ogen van Bill Miller goed verklaarbaar: "Aandelen leverden de afgelopen tien jaar een negatief rendement op, terwijl 'risicoloze' obligaties juist sterk in waarde zijn gestegen. En nu obligaties ook nog eens het beste halfjaar in een decennium achter de rug hebben is dit voor velen het bewijs dat aandelen op termijn simpelweg de moeite niet waard zijn."
Niet enkel dit jaar leverden obligaties (vooralsnog) een beter rendement dan aandelen op, ook over de afgelopen periodes van 1, 3, 5, 10, 15 en 20 jaar presteerden obligaties beter dan aandelen. En zelfs over de afgelopen 25 jaar leverenden aandelen maar amper een iets beter rendement op dan de vaak risicoloos geachte obligaties.
De goede rendementen van obligaties worden volledig verklaard door de alsmaar dalende rente sinds begin jaren tachtig. Rente en obligaties zijn communicerende vaten: daalt de rente dan stijgen obligaties. En vice versa. Nu is de rente al sinds de jaren '80, toen we een periode van hoge inflatie kenden, gestaag aan het dalen. Dit verklaart dan ook het alsmaar stijgen van de koersen van obligaties, in het bijzonder van staatsobligaties van door beleggers 'veilig' geachte landen.
Vandaar ook dat vandaag de dag vele Westerse overheden goedkoper dan ooit tevoren geld kunnen lenen. Omdat de rente momenteel in de buurt van het absolute nulpunt bevindt is een verdere daling vrijwel uitgesloten (tenzij u rekent op een lange periode van deflatie; dan kan de rente wellicht nog net wat zakken). Het opwaartse koerspotentieel voor obligaties is daarmee in de ogen van Bill Miller uiterst beperkt. Wij zijn eenzelfde mening toegedaan.
Aandelen
Omgekeerd aan wat bij obligaties het geval is geldt dat bij aandelen de waarderingen juist verder weggezakt zijn. Met name grote multinationals hebben hun winsten het afgelopen decennium gestaag weten op te voeren. Hun koersniveaus bleven echter op z'n best stabiel, en daalden in veel gevallen zelfs. Daardoor daalden de waarderingen fors. Bill Miller stelt dat aandelen vergeleken met obligaties nu inmiddels de meest aantrekkelijke waarderingen kennen sinds 1951. Hij vervolgt: "Toen was ik net één jaar oud en had ik te weinig verstand en kapitaal om daarvan te profiteren - dit maal laat ik echter deze kans niet opnieuw aan mijn neus voorbij gaan."
Net als Bill Miller rekenen wij erop dat aandelen - op de huidige waarderingen gekocht en met een beleggingshorizon van minimaal een jaar of vijf - uiteindelijk aantrekkelijke rendementen zullen opleveren. Een visie die in grote lijnen strookt met de verwachtingen van zakenbank Goldman Sachs waarover wij u eerder al eens hebben bericht. En met de visie van Warren Buffett.
Saturday, July 24, 2010
Nu snel goud verkopen?
Een stuk van Willem Middelkoop.
Wat is er aan de hand? Waarom daalt de goudprijs? Goud kon toch alleen maar verder stijgen? Zomaar wat vragen die door veel hoofden van de Europese goudbeleggers spookten de afgelopen weken. Daarom even kort de feiten op een rij.
Golfpatroon
Alle prijzen bewegen zich in een golfpatroon. Net als bijna alles in de natuur. Ook de goudprijs ontkomt hier niet aan de onafwendbare cyclus. Maar net als bij de mens duurt ook de cyclus van goud tientallen jaren. We moeten 40 jaar terug om naar het begin van de vorige bullmarkt (stijgende markt) in goud te gaan.
1971
We schrijven de zomer van 1971. De Amerikaanse president Nixon besluit op advies van zijn economische adviseurs dat de dollar niet langer ingeruild mag worden tegen goud. Dit hadden de Verenigde Staten in 1944 namelijk aan Europa moeten beloven toen zij de dollar tot de wereldreservemunt benoemden.
Geldpers
Maar voor de financiering van de Vietnamoorlog moest de geldpers worden aangezet en kon deze belofte niet langer in stand worden gehouden. Europese landen eisten steeds vaker goud op in ruil voor de in waarde dalende dollar. Het gevolg was een eerste dollarcrisis en een Amerikaanse strijd tegen goud.
Vucht naar goud
Ten koste van alles moest worden voorkomen dat de vlucht naar goud de dollar onderuit zou halen. Toch gebeurde dat bijna. In de jaren zeventig vertwintigvoudigde de goudprijs, van $ 35 naar meer dan $ 700 per ounce. Dat was een opgaande beweging. Na het hoogtepunt, tijdens de zware recessie van 1980, begon goud aan een jarenlange daling. De dollar bleek toch te kunnen overleven en de wereld bleek niet ten onder te gaan. De ene verkoop lokte de andere uit. Doordat centrale banken, in hun strijd tegen goud, bovendien grootschalig goud begonnen te dumpen daalde de goudprijs naar $ 250 per ounce in 2000. Dat was minder dan de kosten om het goud uit de grond te halen en dus de absolute bodem.
Alleen maar stijgen
En zoals in elke golfbeweging, kan je vanaf de bodem alleen maar stijgen. En zo geschiedde. De afgelopen 10 jaar vervijfvoudigde de goudprijs naar $ 1250 per ounce. In euro's was de stijging met circa 300% iets minder opzienbarend, veroorzaakt door de daling van de dollar. Een kilo goud steeg van € 10.000 per kilo in 2000 naar € 33.000 in juni 2010. Vooral in de eerste helft van dit jaar ging het hard. In februari stond er nog maar € 25.000 per kilo op het bord. Maar door de eurocrisis rondom Griekenland steeg de goudprijs in het tweede kwartaal razendsnel. Nu na de dollar ook de euro snel minder waard dreigde te worden kwam de vlucht naar goud in een volgende fase terecht.
Reactie
Maar op elke actie volgt een reactie. Toen beleggers er achter kwamen dat ze veel te negatief over de euro waren geworden schoot de euro de afgelopen weken omhoog (van $ 1.16 naar $ 1.30). Ook kwam er weer wat meer aandacht voor de zwakte van de Amerikaanse economie. En de goudprijs corrigeerde van $ 1260 naar $ 1170. Dergelijke dalingen van iets minder dan 10% zijn heel normaal in elke stijgende markt en veranderen niets aan de fundamentele kracht van de beweging. Nog sterker, om technische redenen zijn dergelijke correcties zelfs nodig om de markt wat te laten ontspannen.
In euro's
In euro's was de daling van de afgelopen weken zelfs nog sterker. Door de sterke stijging van de euro, gekoppeld aan de daling van de goudprijs, was er zelfs sprake van een daling van ruim 10%. Om precies te zijn van een kleine € 34.000 per kilo naar een kleine € 30.000 per kilo.
Zomer
Nu is een correctie van de goudprijs in de zomer bijna een gegeven. We hebben de archieven er nog even op nagekeken en ontdekten dat dit een bijna jaarlijks terugkomend verschijnsel is. Leest u maar even mee;
2001 - Piek in mei, pas in september weer hoger
2002 - Piek in mei, pas in september weer op zelfde niveau
2003 - Piek in mei, pas in augustus weer hoger
2004 - Piek al in maart, pas in oktober weer hoger
2005 - In augustus boven het niveau van maart
2006 - Piek in mei
2007 - Piek in mei, pas in september weer hoger
2008 - Door crash een compleet ander beeld
2009 - Piek in mei, pas in september weer hoger
2010 - Piek in mei, daarna correctie en ….?
Dit overduidelijke seizoenspatroon wordt nog het beste geïllustreerd door onderstaande grafiek. We zien hier de gemiddelde ontwikkeling van de goudprijs over de 37 jaar voorafgaand aan 2007.
Eerste halfjaar
Duidelijk is te zien dat de goudprijs gemiddeld in de eerste twee kwartalen oploopt om dan in de zomer wat te corrigeren. Vanaf eind augustus loopt de goudprijs dan weer sterk op. Of dat dit jaar ook weer zo zal verlopen is natuurlijk de vraag. Maar met een voortdurende crisis rondom de overheidsfinanciën (lees staatsobligaties) en het voortdurende WK geldontwaarding, kan het bijna niet anders dan dat de vlucht naar goud gewoon door blijft gaan. Beleggers vragen zich vertwijfeld af waar je naartoe kan vluchten als een vlucht naar staatsobligaties niet langer meer veilig is.
Productie
Voeg daarbij de dalende wereldgoudproductie vanaf 2001 (wereldmijnproductie nu 2300 ton en vraag 3800 ton!) en een sterk herstel van de sieradenmarkt in India en China. Dan durf ik de voorspelling aan dat goud de komende jaren gewoon verder gaat in haar sterke beweging omhoog. Zeker gezien het feit dat uit onderzoek is gebleken dat 97% van alle beleggers nog steeds geen goud in portefeuille hebben. Dan kan er nooit sprake van een goudbubbel zijn.
5000 dollar
Ik verwacht nog steeds, net als de jaren 70, dat de goudprijs vanaf de bodem vertwintigvoudigd. Van $ 250 naar circa $ 5000. Pas rond dat niveau ga ik erover nadenken goudposities te verkopen.
Wat is er aan de hand? Waarom daalt de goudprijs? Goud kon toch alleen maar verder stijgen? Zomaar wat vragen die door veel hoofden van de Europese goudbeleggers spookten de afgelopen weken. Daarom even kort de feiten op een rij.
Golfpatroon
Alle prijzen bewegen zich in een golfpatroon. Net als bijna alles in de natuur. Ook de goudprijs ontkomt hier niet aan de onafwendbare cyclus. Maar net als bij de mens duurt ook de cyclus van goud tientallen jaren. We moeten 40 jaar terug om naar het begin van de vorige bullmarkt (stijgende markt) in goud te gaan.
1971
We schrijven de zomer van 1971. De Amerikaanse president Nixon besluit op advies van zijn economische adviseurs dat de dollar niet langer ingeruild mag worden tegen goud. Dit hadden de Verenigde Staten in 1944 namelijk aan Europa moeten beloven toen zij de dollar tot de wereldreservemunt benoemden.
Geldpers
Maar voor de financiering van de Vietnamoorlog moest de geldpers worden aangezet en kon deze belofte niet langer in stand worden gehouden. Europese landen eisten steeds vaker goud op in ruil voor de in waarde dalende dollar. Het gevolg was een eerste dollarcrisis en een Amerikaanse strijd tegen goud.
Vucht naar goud
Ten koste van alles moest worden voorkomen dat de vlucht naar goud de dollar onderuit zou halen. Toch gebeurde dat bijna. In de jaren zeventig vertwintigvoudigde de goudprijs, van $ 35 naar meer dan $ 700 per ounce. Dat was een opgaande beweging. Na het hoogtepunt, tijdens de zware recessie van 1980, begon goud aan een jarenlange daling. De dollar bleek toch te kunnen overleven en de wereld bleek niet ten onder te gaan. De ene verkoop lokte de andere uit. Doordat centrale banken, in hun strijd tegen goud, bovendien grootschalig goud begonnen te dumpen daalde de goudprijs naar $ 250 per ounce in 2000. Dat was minder dan de kosten om het goud uit de grond te halen en dus de absolute bodem.
Alleen maar stijgen
En zoals in elke golfbeweging, kan je vanaf de bodem alleen maar stijgen. En zo geschiedde. De afgelopen 10 jaar vervijfvoudigde de goudprijs naar $ 1250 per ounce. In euro's was de stijging met circa 300% iets minder opzienbarend, veroorzaakt door de daling van de dollar. Een kilo goud steeg van € 10.000 per kilo in 2000 naar € 33.000 in juni 2010. Vooral in de eerste helft van dit jaar ging het hard. In februari stond er nog maar € 25.000 per kilo op het bord. Maar door de eurocrisis rondom Griekenland steeg de goudprijs in het tweede kwartaal razendsnel. Nu na de dollar ook de euro snel minder waard dreigde te worden kwam de vlucht naar goud in een volgende fase terecht.
Reactie
Maar op elke actie volgt een reactie. Toen beleggers er achter kwamen dat ze veel te negatief over de euro waren geworden schoot de euro de afgelopen weken omhoog (van $ 1.16 naar $ 1.30). Ook kwam er weer wat meer aandacht voor de zwakte van de Amerikaanse economie. En de goudprijs corrigeerde van $ 1260 naar $ 1170. Dergelijke dalingen van iets minder dan 10% zijn heel normaal in elke stijgende markt en veranderen niets aan de fundamentele kracht van de beweging. Nog sterker, om technische redenen zijn dergelijke correcties zelfs nodig om de markt wat te laten ontspannen.
In euro's
In euro's was de daling van de afgelopen weken zelfs nog sterker. Door de sterke stijging van de euro, gekoppeld aan de daling van de goudprijs, was er zelfs sprake van een daling van ruim 10%. Om precies te zijn van een kleine € 34.000 per kilo naar een kleine € 30.000 per kilo.
Zomer
Nu is een correctie van de goudprijs in de zomer bijna een gegeven. We hebben de archieven er nog even op nagekeken en ontdekten dat dit een bijna jaarlijks terugkomend verschijnsel is. Leest u maar even mee;
2001 - Piek in mei, pas in september weer hoger
2002 - Piek in mei, pas in september weer op zelfde niveau
2003 - Piek in mei, pas in augustus weer hoger
2004 - Piek al in maart, pas in oktober weer hoger
2005 - In augustus boven het niveau van maart
2006 - Piek in mei
2007 - Piek in mei, pas in september weer hoger
2008 - Door crash een compleet ander beeld
2009 - Piek in mei, pas in september weer hoger
2010 - Piek in mei, daarna correctie en ….?
Dit overduidelijke seizoenspatroon wordt nog het beste geïllustreerd door onderstaande grafiek. We zien hier de gemiddelde ontwikkeling van de goudprijs over de 37 jaar voorafgaand aan 2007.
Eerste halfjaar
Duidelijk is te zien dat de goudprijs gemiddeld in de eerste twee kwartalen oploopt om dan in de zomer wat te corrigeren. Vanaf eind augustus loopt de goudprijs dan weer sterk op. Of dat dit jaar ook weer zo zal verlopen is natuurlijk de vraag. Maar met een voortdurende crisis rondom de overheidsfinanciën (lees staatsobligaties) en het voortdurende WK geldontwaarding, kan het bijna niet anders dan dat de vlucht naar goud gewoon door blijft gaan. Beleggers vragen zich vertwijfeld af waar je naartoe kan vluchten als een vlucht naar staatsobligaties niet langer meer veilig is.
Productie
Voeg daarbij de dalende wereldgoudproductie vanaf 2001 (wereldmijnproductie nu 2300 ton en vraag 3800 ton!) en een sterk herstel van de sieradenmarkt in India en China. Dan durf ik de voorspelling aan dat goud de komende jaren gewoon verder gaat in haar sterke beweging omhoog. Zeker gezien het feit dat uit onderzoek is gebleken dat 97% van alle beleggers nog steeds geen goud in portefeuille hebben. Dan kan er nooit sprake van een goudbubbel zijn.
5000 dollar
Ik verwacht nog steeds, net als de jaren 70, dat de goudprijs vanaf de bodem vertwintigvoudigd. Van $ 250 naar circa $ 5000. Pas rond dat niveau ga ik erover nadenken goudposities te verkopen.
Subscribe to:
Posts (Atom)
